Sunshine and showers; dag 14

Deze vrijdag gaan we op pad naar (hopelijk) een van onze hoogepunten van deze reis; de Giant's Causeway. Het weerbericht voorspelt 'sunshine and showers', welke we beide te zien zullen krijgen onderweg.
We hebben een toer geboekt die ons heerlijk voor de deur van de hostel oppikt! Opnieuw hebben we geluk, we zitten namelijk weer helemaal vooraan. De tocht voert langs de 9 glens van Atrim, langs de kustweg (Ierse zee en Atlantische Oceaan). Deze kust is weer totaal anders dan de andere kusten van ierland die we tot nog toe hebben gezien. De sunshine and showers zorgen voor regenboog na regenboog, erg spectaculair. Onze eerste stop is in Carnlough, waar Churchill zich nog al eens terugtrok. We volgen de kustweg tot Cushendun, de hoofdstad van de glens, en slaan daar af naar Ballypatrick forest op weg naar Ballypatrick Castle. De chauffeur geeft ons nog even een voorproefje van de touwbrug Carrick-a-rede, door heel langzaam over een brug te rijden die op dezelfde hoogte (ruim 20 meter) boven het water hangt. Alleen zitten we nu nog veilig in de bus. Manon is er nog niet echt gerust op, vanwege haar hoogtevrees. Zal ze wel of niet de touwbrug oversteken? Al snel zijn we bij die gevreesde Carrick-a-rede rope bridge. Ze hebben de brug ver uit het zicht gehangen, zodat je echt pas op het moment dat je ervoor staat, moet beslissen of je erover gaat (of niet). De touwbrug hangt er al 350 jaar! Carrick-a-rede betekent 'rock in the road'; oftewel de rots op de zeeweg die zalmen afleggen tijdens hun trektocht. De brug naar het eilandje Carrick werd al 350 jaar geleden door zalmvissers gebruikt. Vandaag de dag gebruiken vooral toeristen deze brug, en wij dus ook. Want als Manon twee oudere mensen op Carrick ziet staan, kan ze natuurlijk niet achterblijven. Het wordt een oefening 'verstand op nu zetten' en vooral niet naar beneden kijken. Miranda hangt nog even de held uit wanneer ze voor een foto moet omkeren op de brug (en weer terug moet keren). Op Carrick wacht een spectaculair uitzicht, zelfs helemaal tot Schotland, wat langs de kustweg op een gegeven moment slechts 15 miles van Ierland ligt.
Na Carrick-a-rede volgen twee fotosteps; White park bay, een veel gefotografeerd strand, en Dunluce Castle, de meest gefotografeerde ruine van Ierland. Het kasteel dateert uit de dertiende eeuw. In 1639 is tijdens een storm de hele keukenafdeling in zee gestort, wat 9 mensen het leven kostte. Sindsdien is het kasteel verlaten.
Na de lunch in Bushmills maken we ons op voor de Giant's Causeway. We krijgen tweeeneenhalf uur de tijd om dit fenomenale natuurgeweld te aanschouwen. We wandelen via de cliffpaths (bovenlangs) naar de Shepard steps. Op deze manier hebben we al een mooi uitzicht over de Giant's Causeway en de zeeinhammen in de Atlantische Oceaan. Het zijn 149 traptreden, slippery when wet. Tijdens onze tocht gaan we op zoek naar enkele natuurlijke bezienswaardigheden. Na de afdaling lopen we naar Organ, dat zijn 12 meter hoge natuurlijk gevormde zuilen, die op orgelpijpen lijken. We lopen verder langs het rode gesteente in de cliffs, als we de bocht omgaan en de Giant's Causeway achter ons laten, zien we nog meer orgelpijpen en zien we de Chimney tops. Er staat een bord dat dit kustpad is afgesloten vanwege erosiegevaar. We genieten nog even van het uitzicht. Hier voelen we ons werkelijk overweldigd door het natuurschoon. Het is niet te beschrijven. Als je naar de hoge rotsen boven je kijkt, krijg je het gevoel achteruit te vallen. Het is net alsof je heel klein en nietig bent en niet langer in controle bent. Een soort instinctieve reactie trekt door ons hele lijf.
Weer terug, op zoek naar de 'laars van de reus', die we vinden zodra we weer op zeeniveau zijn. Dan volgt de naamgever van dit gebied, de Giant's Causeway. Er zijn meerdere legenden over het ontstaan van de Giant's Causeway. In een van de legenden wil de reus Finn MacCool vechten met zijn rivaal, de Schotse reus Benandonner. Er was echter geen boot groot genoeg om Finn over de zee naar Schotland te varen. Vandaar dat hij zijn eigen weg van Ierland naar Schotland aanlegde. Zo kon hij over de zee wandelen zonder natte voeten te krijgen. Aan de overkant op het Schotse eiland Staffa, in de Hebriden, zijn dezelfde steppingstones te zien. Voor wie niet in legenden gelooft, zijn de hoekige zuilen 60 miljoen jaar geleden gevormd door het afkoelen en verkleinen van gesmolten lava. Na hier uitgebreid foto's te hebben gemaakt, komen we 'granny' tegen (helaas is deze rots die op een oma lijkt te ver weg en tegen de zon in voor foto's). Een eindje verderop en tevens als laatste bezienswaardigheid volgt de rotsformatie 'kameel'. Na nog een laatste klim omhoog kunnen we, moe maar voldaan (heerlijk cliche) van alle indrukken, terug met de bus naar Belfast. Al met al was het een zonnige indrukwekkende dag!