Eerste indrukken; dag 1

De zon zwaaide ons zaterdagochtend uit. Vanuit Hellevoet, via Barendrecht, vertrokken we op weg naar Eindhoven. Manon's ouders waren zo aardig om ons te brengen. Na een snelle check-in (we waren gelukkig net voor de grote hoos van Dublin-gangers), konden we nog even van het nieuwe vliegveld genieten. Vooral de omroepinstallatie bezorgde ons kippenvel. Omdat Ierland geen Schengenland is, moesten we zelfs langs de douane. Van hokje naar hokje werden we eindelijk losgelaten richting vliegtuig. Daar had nog lang niet elke passagier door dat het vrije zitplaatsen waren. En zoeken dat sommige mensen deden. Overigens was het een mooi vliegtuig, met relaxte zwartlederen bekleding. Enige minpuntje was wellicht de weinige beenruimte, geen lectuurbakje en geen kotszakje. Maar wel weer fijn geel met blauw gekleurd (deed toch iets nostalgisch aan na een half jaar wonen in Zweden (Manon)). De vlucht bezorgde ons een fijn high gevoel in ons hoofd, wat gepaard ging met een hoop hilariteit toen we zowaar vanuit het vliegtuig heel Goeree zagen liggen, net alsof we in de atlas keken. Een wolk blokkeerde net het uitzicht op Hellevoetsluis, waar de reis die ochtend voor Manon was begonnen. Het strand langs het Haringvliet was echter wel goed te zien. We hebben nog gezwaaid. Daarna volgde de noordzee, vol containerschepen; een Engeland vol gouden heuvels; Manchester en Liverpool achter de wolken, wolken die pas weer optrokken toen we de Ierse kust zagen naderen. De piloot was zo vriendelijk om ons het weerbericht in Dublin mee te delen: 'the weather in Dublin... ehm, could be better'. Inderdaad, zo zouden we later te weten komen. De piloot zette ons netjes op de grond, zonder al te veel horten en stoten. Waarna een lange wandeling naar de bagage reclaim volgde. Hier kwamen we er tot onze opluchting achter dat onze flightbags het gehouden hadden, inclusief de slotjes. Hierna gingen we op zoek naar de uitgang, die ons in de richting van een bus naar Dublin moest brengen. Gelukkig had Miranda al wat voorwerk gedaan, dus wisten we dat we een kaartje voor de bus konden kopen. Bij de machine hadden we natuurlijk weer de pech dat we net een gevouwen briefje van tien euro hadden, waardoor een kaartje kopen wat lastig bleek. Dat Ieren aardig zijn, bleek gelijk, want een sproetige Ier bood gelijk aan ons te helpen en even later hadden we onze kaartjes in de hand. Nog eens tien minuten later (en dan sta je dus al zo'n half uur met backpack van 14,4 en 16,4 kg op je rug) ging bus 747 (net een boeing) richting het stadshart van Dublin. Onze eerste aardige Ier werd gevolgd door onze eerste dubbeldekker. Enigszins in de verdrukking zaten we met tas en al in die bus. Helaas viel toen ook onze eerste regenbui, tja, Ierland is niet voor niets zo groen. Gelukkig zaten we droog! Een half uurtje later stapten we uit in Dublin. Enigszins croggy van de vlucht had Manon zin in een lange omweg naar de hostel, even testen of onze schouders de reis aankonden met backpack op. Tijdens de fijne wandeling werden we overvallen door regen, regen, regen en nog meer regen. De straten stonden in no time blank, en je kunt je voorstellen dat wij dus doorweekt, als verzopen Hollandse katjes in de hostel aankwamen, oftewel, ons eerste natte pak in Ierland. Pluspuntje was dat onze flightbag waterproof bleek te zijn. De Jacobs Inn, is een grote hostel, waar we met twaalf mensen op een kamer slapen. Na ons wat opgefrist te hebben, gingen we (gewapend met plu) Dublin in, op verkenningstocht. 's Avonds hebben we gegeten in de Temple Bar, de uitgaanswijk van Dublin. Het bleek nog lastig iets leuks te vinden, maar uiteindelijk zaten we in de ideale tent voor een snelle dag als vandaag: een chinees fast food restaurant, 'Charlie's One'. Heerlijke kip in zoetzure saus en pikante beef curry, mmm. Het chinese maaltje kon gelijk goed zakken, terwijl we aan onze terugtocht naar de hostel begonnen. Waar we in een hard bed, onder luid gesnurk van kamergenoten, in slaap vielen.