Ring of Kerry; dag 7

Vandaag bezoeken we een van de hoogtepunten van onze Ierlandreis: de Ring of Kerry. we gaan met een dagtoer mee en worden, verrassend (niet dus) vergezeld door tien Amerikanen. Het eerste fotomoment vanuit de bus is Killorglin, waar we een foto van een geit maken. Die geit is erg speciaal! Begin augustus ondergaat dit ingeslapen dorpje een verandering; dan wordt hier de Puck Fair gehouden; een wonderlijk volksfeest. Voorafgaand aan het feest kiezen de mannen van het dorp een stevige wilde geitenbok uit. Het spectakel begint op tien augustus met de feestelijke inhuldiging van deze bok als enige koning van Ierland. Daarmee is de bok geadeld en mag hij drie dagen lang neerkijken vanaf een platvorm op het drinkgelach en vorstelijk mekkerend zijn onderdanen toespreken. De bok wordt gemerkt en weer vrijgelaten na de drie dagen feest (Zo voorkomen de Ieren dat ze volgend jaar weer dezelfde bok tot koning kronen). Die Ieren grijpen ook alles aan om een feestje te kunnen bouwen, zijn het geen oesters, dan wel een geitenbok!
De eerste echte stop is bij Glenbeigh, oftewel Kelly bog village, waar we bij een turfboerderij worden gedropt. We voelen ons echte toeristen, zo langs de kant van de weg waar zo\'n boerderijtje met een restaurant voor toeristen is neergezet. Wellicht dat het meespeelt dat voor het restaurantje vijf toeristentoeringcars staan. Wijselijk besluiten we deze trekpleister maar aan ons voorbij te laten gaan. Een turfboerderij bezoeken we wel in Drenthe.
Twee minuten later worden we weer twee minuten naar buitengelaten om een hondje op een ezel te mogen fotograferen, erg schattig. Maar vooral de omgeving is erg mooi, grote bergen. Hierna trekken we verder via Kells (het dorpje dat zijn naam aan het Book of Kells heeft gegeven) naar Caherciveen. Onderweg hebben we een fantastisch uitzicht over de steile kust die naar het schiereiland Dingle loopt. Hierna rijzen rotsen op langs de kust. We stoppen bij een schapenboerderij, waar een demonstratie wordt gegeven in het drijven van schapen met twee border collies door de herder. Het is indrukwekkend te zien hoe de herder met \'simpele\' fluitjes de honden dusdanig aanstuurt dat ze de hele troep schapen alle kanten van het veld op krijgen. De honden kunnen zelfs de groep schapen verdelen in groepjes. Voor de liefhebbers hebben we hier een filmpje van gemaakt, die jullie als we weer thuis zijn kunnen bewonderen. Ook leren we het onderscheid tussen verschillende schapen, vooral de texelse schaap is onze favoriet!
De zuidkust biedt een prachtig uitzicht op de Atlantische Oceaan met onder andere zicht op de Skellig Islands (speciaal voor Els, gaan we hier verder met de geschiedenisles). Deze bestaan uit twee eilanden Skellig Michael en Little Skellig. LS is een vogelreservaat en niet toegankelijk voor mensen. Het eiland is wit van kleur door de 20.000 paren Jan-van-genten. SM staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. In de negende eeuw vestigden zich hier monikken, die eenvoudig ehutten zonder cement bouwden, zogenaamde bijenkorfhutten. De eilanden zijn nauwelijks bereikbaar vanwege storm en huizenhogen golven. We hebben geluk met dit uitzicht, want meestal is het uitzicht hier niet zo goed.
Vervolgens rijden we door Waterville, een klein kustplaatsje dat vooral bekend is vanwege Charlie Chaplin. Hij vertoefde hier zomers vaak. Een standbeeld van hem herinnert hieraan. We gaan hiervandaan naar Sneem, een kleurrijk dorpje. Onderweg hebbben we wederom een wijds uitzicht over de Atlantische kust, eilanden, zandstranden en heuvels. We komen langs de Kenmare River, dat eigenlijk een baai is. Maar de engelsen besloten dat de ieren niet in baaien mochten vissen, vandaar dat de Ieren deze baai een rivier noemden, dan mochten ze er namelijk wel in vissen. Sneem werd in 1987 uitgeroepen tot mooiste dorp van ierland, maar tijdens de half uur durende stop kunnen wij daar weinig van terugzien en vinden het zelfs iets te kleurrijk. De roze huizen zijn zo roze dat het glazuur spontaan van onze tanden springt. Ons laatste deel van de tocht voert ons door Killarney National Park. De lucht is grijzig, dus de uitzichten wat minder helder, maar we zijn allang blij dat het niet regent! Ondanks he tmistige weer kunnen we bij Ladies View van de Killarneymeren genieten. Ladies View dankt haar naam aan de hofdames van koningin Victoria (Groot-Britannie), die deze plek in 1861 bezochten en er erg verrukt over waren. Langs de meren rijden we terug naar Killarney, natuurlijk door een lange straat vol hotels. De Ring of Kerry is een heel andere omgeving dan The Burren, al geeft het allebei een mooi uitzicht op de Atlantische Oceaan.
In de hostel zijn we inmiddels niet meer met z\'n vieren, maar hebben twee praatgrage Australiers de twee andere bedden ingenomen. Een van hen is natuurlijk in Amsterdam geweest, maar ook in Edam. Blijkbaar gaat er vanuit Amsterdam een toer naar de Hollandse kaas! De Amerikaanse meiden weten ons te vertellen dat zij in de hostel zijn geweest waar wij in Cork zullen verblijven. Ze zijn er erg over te spreken, wat voor ons een goed vooruitzicht is wat betreft Cork.