Indrukwekkend Ierland!; dag 5

Na een dag vol regen, konden we vandaag slechts hopen op beter weer. Troostende gedachte was dat we vandaag de fiets ingeruild hadden voor de bus. Op het programma stond een toer langs de Burren en de Cliffs of Moher. Na een nacht op de houtzagerij en in de spotlight, valt het brak zijn voor Manon gelukkig nog mee. Miran heeft overal doorheen geslapen, ze slaapt standaard met oordopjes. Nadat de onwijs felle nachtlamp Manon in het kunstmatige zonnetje had gezet, ging ie gelukkig uit, maar werd ie opgevolgd door een koor van drie snurkende Fransen. Toen ook Manon haar oordopjes had gevonden (soms is het verdwalen in je eigen tas), kon ook zij rustig slapen.
De ochtend werd, net als gisterochtend, aangekondigd door een lieflijk zonnetje. In stilte hopend op beter weer dan de dag ervoor togen we eerst naar de Spar voor onze lunch (tripple chocolate muffin en een Deens broodje). Terug naar de hostel, waar we werden bestraft omdat we te lui waren de 60 treden omhoog te lopen. We stapten in de lift, die met een zachte schok halverwege tot stilstand kwam en nergens meer op reageerde. Miranda drukte dus maar op de bel, niemand reageerde, maar gelukkig zakte de lift langzaam terug naar de begane grond, waar we daarna toch maar de 60 treden bedwongen. Nooit meer in die lift dus.
In de touringbus zaten we helemaal voorin, en hadden daarom fantastisch uitzicht! Al snel vielen de eerste druppeltjes, terwijl we Galway achter ons lieten. We gingen 'of the beaten track' de lieflijke landelijke slingerweggetjes op. Typisch Brits en ook Iers, zijn de vele stenen muurtjes. Het land is in hokjes ingedeeld! Langs de kant van de weg staat eveneens een muurtje. Al die stenen zijn uit de grond opgegraven. We kunnen je vertellen dat jullie nog nooit zoveel stenen hebben gezien! Al hobbelend over de wegen, het is hier namelijk erg heuvelachtig en de bus heeft lekkere veering, komen we langs Clarinbridge, waar heel de wereld naar toe komt voor de oesters. Een feest met een veelheid aan oesters en Guinness, ja die feestgangers hebben het wel naar hun zin! Vervolgens staat Kinvara op het programma, waar we een foto kunnen maken van Dinguaire Castle. Kinvara is een vissersdorpje, waar in de haven nog de zogenomende 'hookers' (hoekers) liggen. Dat zijn boten die turf verscheepten. De naam is gebaseerd op iets met een haak, maar het Ierse natuurschoon deed onze aandacht afdwalen tijdens de uitleg waar die naam nou toch vandaan kwam. Het kasteel dateert uit de 16e eeuw en is een typische burcht. De tocht vervolgden we langs de kust van de Galway bay. Spectaculair uitzicht op zee (zelfs met regen) en aan de andere kant van de weg de Burren. Een van de topattracties van Ierland zijn de Burren, met als spectaculair hoogtepunt de Cliffs of Moher. Het woord Burren komt van 'boireann', wat 'rotsachtig land' betekent in het iers. Toepasselijk aangezien het gebied bestaat uit een kalksteenplateau, dat zich zelfs uitstrekt tot en met de Aran Islands. Een omschrijving van het gebied uit de reisgids: 'een ruig land, dat net niet genoeg water heeft om een man te verdrinken, geen boom om hem aan op te hangen heeft en geen grond om hem in te begraven heeft.' Het is als een maanlandschap. Het kalksteen erodeert waardoor het lijkt alsof er tal van grote rotsblokken liggen met grote spleten ertussen, waarin van alles groeit en bloeit. Het vee blijft hier het hele jaar buiten, want de stenen worden in de zomer zo warm dat ze in de winter het gebied verwarmen en het er dus niet vriest. We maken foto's vanuit de bus, van onder andere Black Head. Het is indrukwekkend. Even stoppen we voor een fotostop, langs het water staan ezeltjes te poseren, ze staan zo stil, net standbeelden. Het regent en er staat een flink briesje. In de verte zijn de Aran Islands in de mist te zien. We lunchen bij Doolin, een haventje waar O'Connor's pub de grote trekpleister is vanwege de Ierse muziek die er wordt gespeeld. Wij drinken er wat en genieten voor de deur van de pub van onze muffin.
Een 15 minuten later komen we aan bij het hoogtepunt van onze reis. Inmiddels zijn de weergoden met ons, de regen is verdwenen, een blauwe lucht met fantastische wolkenpartijen laat zich aan ons zien. Ineens ziet Ierland er niet langer uit alsof je naar een zwartwitfoto kijkt, maar of alles je in fullcolour tegemoet straalt. Het groen is hier werkelijk groener dan in Nederland, maar wat wil je ook, met zoveel regen!
Tot onze verbazing wordt er geen entreegeld gevraagd. Een nog grotere verrassing is dat we de kliffen ook van de zijkant kunnen zien. We hadden verwacht de kliffen alleen van boven naar beneden te kunnen zien, een ware kwelling voor ons, aangezien we beide hoogtevrees hebben. Het is aardige klim omhoog, onze kuiten lopen onmiddellijk vol, onze hartjes kloppen sneller, maar dan zien we ze toch echt! Onze monden vallen open. De 200 meter hoge en acht kilometer lange Cliffs of Moher zijn adembenemend mooi! Voor dit soort momenten heb je wel zo'n steile klim over, of het gesjouw met je 15 kilozware backpack en trotseer je maar wat graag de Ierse regen. De rotsen betsaan uit lagen zwarte schalie en zandsteen, we zien zeekoeten en meeuwen voor de cliffs fladderen, bij hun nesten. We trotseren het bordje 'pas op loslopende stier' om nog iets meer van de kliffen te kunnen zien. Het uitzicht op de Aran Islands is eveneens prachtig. Onze foto's lijken onwerkelijk en gefotoshopt, zoals wij naast de kliffen poseren. Wellicht een geruststellend idee voor de thuisblijvers, we kunnen niet meer bij de onbeschermde rand (met afbrokkelingsgevaar) komen. Er wordt gewerkt aan een nieuw pad en bezoekerscentrum.
Na zo'n hoogtepunt kan een volgend fotostopmoment alleen maar tegenvallen. Ware het niet dat 'Rode Maria' (Manon voelt zich enigszins aangesproken; Manon betekent Maria) haar Engelse man van het kasteel Leamanah afduwde toen hij slecht sprak over haar vorige man. Een echte 'Bloody Mary' dus. De bus hobbelt vrolijk verder door wonderschone Ierse natuur. Zo hadden we het ons voorgesteld. Ook in Ierland hebben ze hunebedden, hier heten die 'Dolmen', Poulnabrone Dolmen is er zo een. Op typisch Burrenlandschap houden twee rotsen een derde omhoog. Nog niet zo lang geleden vonden ze er iets van 33 lijken, waarschijnlijk het graf van een chieftan, aangezien er ook kinderen bij lagen. De Dolmen is zo'n 5000 jaar oud.
Stalagmieten en stalagtieten onthalen ons in de Aillwee Caves. In 1940 ontdekte Jack McCann de grotten, toen hij zijn hondje volgde die een konijn achterna zat. McCann hield het dertig jaar lang geheim, totdat hij in de pub zijn mond voorbij praatte. In 1976 werden de grotten geopend. We voelden ons evne Beer, wanneer we de grot binnen gaan. Naast ons liggen in een berenbed berenbotten. Maar daarna wordt het minder luguber en zelfs indrukwekkend. We worden bijgelicht door een vijfjarige medebezoeker met blauwe lichtjes in zijn schoenen. Dat verjaagt de beren wel! Het water heeft allerlei mooie figuren uitgesleten in de rotswand; kunstwerkjes van de tijd. Tot slot is het nog even spannend wanneer de lichten uitgaan om te ervaren hoe donker het in de grot is. De moderne mens houdt de beklemmende duisternis slechts tien tellen vol, dan gaan de mobieltjes en fototoestellen aan om (vooral de mannen) bij te lichten.
De zon is oogverblindend, wanneer we de grot uitkomen en we teruggaan door Iers natuurschoon naar Galway. Het was een onvergetelijke dag!